Posted in College, Personal, Relationships

#AmareEtServire: Pasasalamat

This post is written in a mix of Filipino and English. I apologize to those who cannot understand this. I really feel more comfortable writing in Filipino. You can ask for a translation, just post a comment,

~

Itong blog post na ito ay produkto ng pagmumuni-muni kagabi, matapos ang Commitment Night.

Sa mga nakakakilala sa akin bago ako unang pumasok sa Campus Ministry (CM) Office ng Parish of the Holy Sacrifice sa UP Diliman, alam ninyong matindi at importante ang desisyon na kailangan kong gawin. Sa mga hindi nakakaalam, heto ang kailangan kong pag-isipan: kailangan kong megdesisyon kung ipapagpatuloy ko ba ang aking buhay kolehiyo sa UP, o lilipat ba ako sa De La Salle University – Dasmariñas. Tila hindi na kasi ako masaya sa UP dahil pinahihirapan ako nito nang husto. Hindi ako makapasok sa eskuwela  hanggang humahantong sa pagfa-file ng leave of absence (LOA) kada semestre.

Pakiramdam ko noon na wala akong direksiyon sa buhay, kahit na linggo-linggo kaming nagkikita ng mga kaibigan ko sa UP Campus Feast at araw-araw ay may kausap akong kaibigan sa Facebook. Tila hindi pa rin nasasagot ang mga tanong ko, na tila hindi pa sila sapat. Don’t get me wrong, mahal ko ang mga kaibigan ko. Kaya lang, parang may kulang e. Kaya noong inimbita ako ni Kuya Josh, kaibigan ko sa Feast, na sumali sa choir ng CM, sabi ko na susubukan ko. Inisip ko nang pagkakataon na iyon para mapapalapit sa Diyos, lalo na’t dumating na sa buhay ko na hindi ako naniwala sa Kanya. Tutal, pangarap kong mapabilang sa choir.

Noong unang araw ko sa CM, which was September 14, 2016, tinanong ako kung gusto ko ba raw magpa-orient. Sabi ko hindi ko alam, gawa ng baka nga lumipat ako ng eskuwelahan. Pero kahit hindi ako nagpa-orient, patuloy akong pumupunta sa CM. Naging ugali ko na ang pagpunta sa CMO, at nakibahagi ako sa mga gawain sa CM. Naging masaya ako CM, sobrang saya.

Dumating ang panahon na nagkapag-Commitment Rites (renewal of commitment para sa mga matagal na volunteers na) ako noong refounding anniversary ng CM. Sobrang saya ko noon, dahil noong weekend na yoon, Kerygma Conference din. Sobrang saya talaga! Finally, naka-commit ako. Ibig sabihin, hindi na ako lilipat ng eskuwelahan, gawa ng napagdesisyunan ko nang maging volunteer sa CM. Simula noon, napuno ako ng saya.

Ngayong enrolled ako, medyo nahihirapan pa rin ako sa mga gawain sa eskuwela. Pero nandiyan ang pamilya ko sa CM, pati na rin ang office (kung saan ako produktibo), para tumulong sa akin. Kaya lang, hindi ko na talaga kinakaya e. Kaya nag-apply na ako ulit ng LOA para sa semestreng ito. Halos wala namang nasayang sa mga effort ko, pero sayang pa rin. Kung hindi kasi ako mag-a-apply para sa isa na namang LOA, babagsak ako. Sa madilim na bahaging ito ng buhay ko, nandoon ang pamilya ko sa CM na pinapasaya ako, kahit na may kababawan ito. Kahit papaano, napapangiti pa rin ako.

Ngayong nakapag-Commitment Night (with the formal rites) na ako, sabi ko sa sarili ko na kahit anong mangyari, hindi ko susukuan ang UP. Mahirap ang buhay sa UP, kaya ang laki ng pasasalamat ko sa bago kong pamilya. Ngayon, alam kong hindi lang ako ang nahihirapan sa eskuwela. Pero kahit na hirap na hirap na kaming lahat sa eskuwela, natutuwa ako dahil nakikita ko ang commitment ng lahat sa paglilingkod sa Diyos at sa bayan Niya. Doon ako natuwa nang husto: sa commitment ng lahat. Kasama na rin ang pakikisama sa lahat, siyempre. Hindi perpekto ang mga pagkakaibigan namin, pero wala namang perpekto sa mundo natin. Lalo akong nauudyok na maglingkod sa Diyos tuwing nakikita ko silang nagtatrabaho para sa CM.

Sa pagmamahal at paglilingkod namin sa Diyos at sa bayan, lalong napapagtibay ang aking pananampalataya sa Diyos. Lagi ko na ring naaalala na hindi ako pababayan ng butihing Diyos. Lalo rin akong nahihikayat na aralin ang Kanyang Salita at ang mga bagay-bagay tungkol sa pananampalataya ko bilang Katoliko. Natutuwa ako na kahit galing ako sa Catholic school, marami pa rin akong natututunan na bago tungkol sa Catholic faith. Ang saya lang talaga. Ang karamihan, kung hindi lahat, ng kasiyahan ko sa eskuwela ay gawa ng CM.

Sobra-sobra talaga ang pasasalamat ko kay Lord at hinayaan niyang dalhin ako ng mga paa ko sa office ng CM, kahit na naagdalawang-isip akong tumugon sa invite sa akin ni Kuya Josh na sumali sa choir ng CM. Kahit na gusto kong mag-choir, parang ayaw ko pa noong mag-commit sa kahit anong bagay. Hindi nga ako noon naka-commit sa pag-aaral e, gawa ng naka-LOA ako. Pero gumagawa talaga ng paraan ang Diyos para mapabuti tayong lahat; tinutupad Niya ang kanyang pangako sa atin. Ang galing ni Lord, ano?

Ang laki rin ng utang na loob ko kay Kuya Josh, gawa ng siya ang ginawang instrumento ng Diyos para dalhin ako sa CM. Kaya Kuya Josh, salamat! Alam kong alam mo na sobra-sobra ang pasasalamat ko sa’yo, at hindi ako magsasawang pasalamatan ka.

Hindi kami perpekto sa CM, wala namang perpekto sa mundo. Kahit na malapit pa ang sinuman sa Diyos, may mga kapintasan pa rin ang mga ito. Pero dahil sa perpektong pag-ibig ng Diyos, nagagawa namin ang mga bagay na hindi namin inaakalang kaya naming gawin sa CM. Kaya labis kong nararamdaman ang pasasalamat ng lahat ng kasama ko sa CM para sa mga biyaya (at kahit pasanin) na binibigay ng Diyos sa amin. Sobra lang dn talaga ang nararamdaman kong pagmamahal ng mga kasama ko sa CM sa ating Diyos. Sa sobrang mahal nila si Lord, naglilingkod sila nang buong puso. Humahanga ako sa kanilang lahat!

Sobra ang pasasalamat ko sa Diyos at binigyan Niya ako ng pagkakataong paglingkuran Siya at ang Kanyang bayan sa pamamagitan ng CM. Ang saya ko dahil sa wakas, magagamit ko ang mga talento at kakayahan ko sa mga makabuluhang bagay. Ang saya lang, diba? Parang nakita ko na rin ang purpose ko sa buhay. O diba, two birds in one stone!

Ang saya na nararamdaman ko ngayon ay hindi perpekto gawa ng mga problema ko. Pero nababawasan ang lungkot ko talaga dahil sa CM. Sobra kong mahal ang aking mga kapwa volunteers. Hindi ko ma-imagine ang buhay ko nang wala sila.

~

Ama, pinupuri Kita dahil sa Inyong pagiging butihing Diyos. Pinupuri kita dahil sa Inyong perperktong pag-ibig sa akin at sa kapwa ko. Pinupuri kita dahil dapat lang na purihin Kita, isang mabuting Diyos na alam ang aking mga ninanais at ang aking mga kinakailangan.

Patawad po sa lahat ng aking mga sala sa Inyo at sa kapwa ko. Patawad po, lalo na po sa mga pagkakataong nalilimutan kong nandiyan Ka, nagmamahal at nagbabantay sa akin. Patawad po para sa aking pagkalimot sa Inyo. Ngunit sa kabila ng aking mga pagkakasala, minamahal Niyo pa rin ako. Kaya Lord, maraming salamat.

Maraming salamat dahil noong nawawalan na ako ng pag-asa, dinala niyo ako sa Campus Ministry. Muli akong nabuhayan ng loob sa CM, at muli akong natutong mangarap at maglingkod. Lord, salamat at binigyan Mo ako ng mga matitiyaga, masisipag, at mapagmahal na pamilya. Maraming salamat at dinala mo ako sa mga taong makakaimpluwensiya sa akin na paglingkuran Ka at ang Iyong bayan. Maraming salamat, dahil hindi mo kami pinababayaan sa CM. Lord, ako ay nagpapasalamat para sa itinanim Ninyo sa amin na pagnanais na maging lingkod Ninyo. Salamat sa mga pinahiram Ninyong mga talento at kakayahan para magamit namin sa paglingkod sa Inyo. Maraming salamat sa lahat, Lord. Hindi ako magsasawa sa kakasabi ng “thank You” sa inyo.

Sana po ay patuloy Ninyo kaming mga lingkod Ninyo sa CM gabayan at biyayaan ng pagpapasensiya, pagmamahal sa kapwa, at paghahangad na ialay ang aming mga sarili sa Inyo. Lord, gabayan Ninyo kami sa aming mga gawaing pang-eskuwela, bilang na sa kolehiyo na kami. Bigyan Ninyo po kami ng lakas ng loob na harapin ang bawat araw na may pusong puno ng pag-asa. Tulungan Ninyo rin po kami na ibahagi sa buong unibersidad ang Inyong kabutihan at pagmamahal, kahit ito man ay sa simpleng pagiging mabuting tao lang. Tulungan Ninyo po kaming maging masunurin sa Inyong plano para sa amin. Sana po ay ituro Ninyo sa amin ang mga kagustuhan ninyo para sa amin. Sana po ay lagi Ninyong ipaalala sa amin na mahal Ninyo kami, maging ito man ay idaan Ninyo sa amin bilang isang mensahe, isang biyaya, o isang tao na makakapagpabago sa aming mga buhay. Lord, gabayan Ninyo po kami lagi sa araw-araw.

Maria, aking ina, ibulong ninyo sa inyong butihing Anak ang aking mga hinaing at hiling. Tulungan niyo po akong magdasal, Ma.

Ang lahat ng ito ay hinihiling ko sa ngalan ng Inyong Anak na si Hesus, kasama ng Espiritu Santo. Amen.

Ama namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, sundin ang loob Mo dito sa lupa, para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw araw. At patawarin Mo kami sa aming mga sala, para nang pagpapatawad namin, sa mga nagkakasala sa amin. At huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, at iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.

Aba Ginoong Maria, napupuno ka ng grasya. Ang Panginoong Diyos ay sumasaiyo. Bukod kang pinagpala sa babaeng lahat, at pinagpala naman ang iyong Anak na si Hesus. Santa Maria, ina ng Diyos, ipanalangin mo kaming mga makasalanan. Ngayon at kung kami’y mamamatay. Amen.

Luwalhati sa Ama, sa Anak, at sa Espiritu Santo! Kapara ng sa unang-una, ngayon at magpakailan man, magpasawalang-hanggan. Amen.

Posted in College

Lantern Parade 2016

15591841_10207869547119865_474270250_n
Here is the Campus Ministry-Catholic Students Community’s lantern for UP Diliman’s Lantern Parade 2016. For those who are sure what it is, it’s an angel!

 

The annual Lantern Parade in UP (Diliman) is a showcase of the creative minds and artistic skills of the students of each of the participating colleges and organizations in the university. This year, I got to participate in the production of the lantern of UP Diliman-Parish of the Holy Sacrifice’s Campus Ministry. I also joined the parade on December 16 (Friday), which is why I didn’t see the other lanterns. It’s alright though, not seeing the other lanterns. Why? Well, I actually worked on a participating lantern, and I saw it on the parade. That, I think, is a far greater experience that seeing all the lanterns.

Why did we decide to make an angel anyway? Well, I think it’s to remind the community why we’re celebrating Christmas. I hope we were successful in sharing that message. Now, back to the lantern(s)!

I saw the photos of the other lanterns just now. Of course, it’s a little inevitable for me to compare the lanterns. I can’t decide on whose lantern look the best, but I think the Campus Ministry (CM)’s lantern was the greatest in its simplicity. Although some details weren’t executed, it was still beautiful. Although our lantern looked plain, people still took photos of it. Some even posed with the lantern, and some recognized that it was the parish’s lantern (since our banner said “Parish of the Holy Sacrifice”). It was a beautiful lantern, the most beautiful lantern in our eyes.

It took us 48-72 hours, I think, to make the simple lantern. I was in charge of doing the angel’s wings, and boy I worked on most of it. We also had help from other members of the Catholic Students Community. I had fun, and that’s the important thing about it. We had A LOT of struggles while making the lantern, but the biggest problem we had was lighting up the lantern.

Lighting up the lantern was so epic: from buying the lights, testing them out, working on the electrical stuff, working on how to put the lights, making the lantern light up, and keeping the lantern lit up.

On the morning before the parade, my friends in CM were trying to make our power generator work. In was already 3pm, and it still won’t work. So we decided to borrow a power generator. It took a while to get one. As we were putting on the final touches, our friends from Emmanuel School of Mission (ESM) Manila came and helped us, especially in putting the lantern on the carriage. Everything was a struggle after finishing the production. But the most remarkable experience is how we managed to light up the lantern during the many times the generator went off DURING the parade.

Every time the power generator went off, we would pray…and refill it with fuel. We would rejoice every time it our angel would light up! But then I grew so tired and so hungry, so my friend MJ and I left to eat. We were not able to join the rest of the CM team to present the lantern during the main program. That’s quite sad, but hey, at least I saw the spectators’ good response. MJ and I headed back to the CM office and found our friends resting there. Then, we played The Resistance: Avalon, and the rest ate. We had a good bonding experience before everyone goes home to their provinces.

Light…oh light. I never knew that keeping light on could be a struggle.

~

This year’s Lantern Parade was the best for me, so far. It’s not just because of the lantern itself; it’s more of the bonding experience with CM, the experience of helping, and the productivity. I wish for more opportunities like this. 🙂

PS: I think this looks a little rushed. :/

Posted in College, Education, School

College: Woes to Goals

Getting a college education is very important to me. Without it, I can’t be a high school teacher, and I wouldn’t be able to broaden my knowledge. The idea of going back to school gets me giddy, so I enroll. But as a few weeks pass by during the semester, my anxiety brings me down. This has happened three time already, and I don’t want this to happen again. So, I’ve decided to transfer to another school.

Deep in my heart, I did really want to be a UP student, even if I chose to go to UP out of practicality. I wanted to get to know the real world, meet different people, and discover myself. But when I made that decision to study in UP, I didn’t know I had Bipolar II Disorder. I didn’t know that my depression back in high school was just the tip of the iceberg; I didn’t know that it could go worse. After a semester of only 12 units, I enrolled three times, and applied for a leave of absence (LOA) three times. I felt like I wasted the money of my parents and the tax payers, but health first, right? If I hadn’t left, I might be dead. By dead, I mean six feet under the ground.

I’ve been thinking about transferring schools since the first time I was on leave, but it’s only this time that I thought seriously about it. At first, I wanted to go back to my alma mater. Then I wanted to try open university. After that, I considered transferring to either of the remaining schools in the “Big Four”. Now, I’m considering moving away from Manila just to study.

Why am I transferring, anyway? Well, I just couldn’t take the system of everything in UP Diliman. From enrollment, to the academic requirements, to the social environment, to how students are treated, to how the politics in school go, to everything. Sure, UP is a microcosm of the Philippines and maybe the world, but for a student with a psychosocial condition, UP may be a little too much to handle.

I’m not making my condition an excuse for me to “give up” or anything. Everyone is different, and everyone has different needs. What I need now is a school that will help me cope up with my anxiety. I’m not putting UP down, either. I believe that UP is the best school in the country, and everyone who graduates from the university is an armored, strong, well-rounded, nationalistic, and competent individual. It’s just that, I think I need to focus on building my armor somewhere else.

News about my school options’ admission rules broke my heart. One doesn’t accept transferees for their education program. The other one doesn’t have my ultimate favored course. Another required me to finish another semester in UP. I broke down after getting that email from the last school that updated me. I told my mom, “Can I not study anymore?” through Facebook Messenger. I later on tweeted, “Can I just die?”. I was so depressed — I just wanted to die doing nothing. But then my mom told me before that water sort of helps ease depressed feelings. So I took a shower, and I felt better. I told myself, “wow, was that miracle water?”. But that feeling didn’t last. I grew frustrated (not depressed) in the evening because of doing my nails. Then everything followed.

The next day, I called my last school option, and boy I was so happy. This school is said to be a good school for students like me. It also offers my favored course. And guess what, the school accept transferees even if they’ve only finished one semester of schooling (provided that they have not failed)! Well, isn’t that good news? Well, the not-so good side of this is that the school is miles away from home. But hey, THAT’S OKAY! I’ve always wanted to explore other places, and I also want to know how it feels like to live independently. Nothing is final yet, but I have a strong feeling on this one.

When I was on leave, I kind of thought negatively of college. All I thought of was it was mental and emotional torture. But seeing happy college graduates added a little positivity on my perspective. Now that I have a school in mind, I am pretty much convinced, again, that college is a good thing. After all, not everyone is privileged to receive higher education. So I consider myself lucky. I’m lucky that I have a chance to change my life through education, and that I have a chance to change the lives of others through my education.